Ongeveer 6 kilometer na Vierville op D514 komt u op een rotonde, ga rechtsaf de Rangers Road op naar een groot complex van 6 geschutsopstellingen boven op de klippen. Halverwege was een wachtpost geplaatst die de enige toegang bewaakte. Aan het einde van de weg vinden we de batterij van Pointe du Hoc. De geallieerden gingen ervan uit dat er 155 mm kanonnen in geplaatst waren met een bereik van 25 kilometer. Het geschut was een grote bedreiging voor de invasievloot voor zowel UTAH- als OMAHA Beach. Vanaf mei 1944 werd het complex met grote regelmaat gebombardeerd. De dreiging was zo groot dat het 2nd Ranger Battalion de opdracht kreeg het complex zo snel mogelijk te zuiveren van het 100 man tellende garnizoen.

6 juni 1944, 05.45 uur

Na de inleidende beschieting door het slagschip TEXAS op Pointe du Hoc vertrokken de Rangers met 12 LCA's en 4 DUKW's richting de steile rotsen vanaf de twee Liberty schepen, HMS Ben Machreet en de HMS Amsterdam. Bijna 20 kilometer vanaf de kust sloeg één LCA om in de woeste golven. Van de LCA 914 overleefde maar één man deze ramp. Ook LCA 860 kapseisde, maar de 21 man aan boord wisten zichzelf te redden. Een andere LCA was te ver af gedreven. Aanvalstijd was 06.30 uur, maar om 07.10 uur landden de overgebleven 9 LCA's onder de klif van Point du Hoc.

STAANDE NABIJ DE KLIF DIE DE ZEE IN LOOPT (HET RANGER MEMORIAL OP DE VUURGELEIDINGSBUNKER):

Zo'n 400 meter naar rechts is de plek waar de Rangers het smalle strandje op kwamen. Hiervandaan begonnen Rangers met ladders, touwen en zelfs dolken naar boven te klimmen. Dit ging moeizaam door de afgebrokkelde steilte die broos gebeukt was door het marinegeschut. Eenmaal boven begon de zuivering snel en doelgericht. Bij de inname van de kazematten bleken de kanonnen niet op de afuiten te staan. De commandant, Colonel Rudder, stuurde een groep richting de D514. Hier werden de gevechtsklare kanonnen, gecamoufleerd in een boomgaard, gevonden en alsnog vernietigd. Tot dit punt waren de verliezen licht, 30 tot 40 man, gezien de moeite het complex te veroveren. In de middag werden door de Duitsers tegenaanvallen ingezet en liepen de verliezen snel op. Versterking vanaf OMAHA Beach kwam tot op een kilometer maar kon niet verder.

De Rangers werden in een kleine hoek gedreven maar hielden stand, mede dankzij vuursteun van enkele marine vaartuigen. Een dag later trokken de Duitsers zich terug. Het zou tot de middag van de 8ste juni duren voor de aflossing kwam. Toen waren van de 225 gelande Rangers er 135 gedood, gewond of vermist.

HET COMPLEX;

Pointe du Hoc is weinig veranderd sinds juni 1944. Het terrein is bezaaid met bomkraters en kazematten en bunkers. Meer dan indrukwekkend!

Het slagschip TEXAS is bewaard gebleven en is te bezichtigen in Houston, Texas, in het San Jacinto Park.

Voor meer achtergrond en stille getuigen aangaande de strijd om Pointe du Hoc, raad ik een bezoek aan het Musee des Rangers in Grandcamp-Maisy aan. Direct als u de stad nadert valt het enorme chromen beeld op dat u met gespreide armen verwelkomt. Aan de voet van het beeld staat in het kleine parkje een monument op een tobruk bunkertje dat herinnert aan de strijd die de Amerikaanse National Guard in dit gebied voerde. Het monument, genaamd 'Espace Frank Peregory' herinnert aan de heldhaftige inzet van Peregory die in deze omgeving zijn Medal of Honor verdiende (zie lager op deze pagina).

Vervolg u rit het stadje in richting het havengebied. Hier is aan de kade het Musee des Rangers te vinden. Het is beslist niet groot, maar men bedoelt het goed. Op de beneden verdieping liggen wat persoonlijke zaken van enkele Rangers die bij Pointe du Hoc landden ten toon in vitrines. Veel foto’s met teksten illustreren de hachelijke strijd om Pointe du Hoc. Op het zoldertje is een kleine filmzaal ingericht waar een herdenkingvideo draait.

Honderd meter verder is een groot monument opgericht voor de Fransen die voor de RAF bij Bomber Command vlogen.

Van de drie Congressional Medal of Honor die op de American Cemetery, te Colleville begraven liggen, is Technical Sergeant Frank D. Peregory nog niet besproken. Deze verdiende zijn Medal of Honor vanwege uitzonderlijk moedig optreden nabij Grandcamp-Maisy. Op 8 juni, 1944, toen de voorste gelederen van Comp. K, van het 116th Infantry, 29th Infantry Division Grandcamp-Maisy bereikten werden deze door zwaar machinegeweervuur tegengehouden.

Het Duitse vuur kwam vanaf hoger gelegen grond en bestreek de stad. Toen zelfs Amerikaanse tanks de Duitse stellingen niet kon uitschakelen, vertrok T/Sgt Peregory op eigen initiatief richting de stellingen. Bovenaan gekomen ontdekte hij een loopgraaf. Zonder aarzelen sprong hij in de loopgraaf en bewoog zich naar een versterkt punt, 200 meter verder. Hij kwam een aantal Duitsers tegen die hij met handgranaten en de bajonet bestreed, 8 kwamen om en 3 gaven zich over. Zijn stormloop eindigde bij het mitrailleurnest waar hij een groep van 32 Duitsers dwong zich over te geven. Deze actie maakte de weg vrij voor de oprukkende Amerikaanse eenheden. Helaas kwam Peregory zes dagen later om het leven tijdens een actie nabij Couvains. Zijn graf is te vinden in sector G, rij 21, graf 7.

Voor diegene die enkele interessante kazematten willen zien, rijdt dan om de haven heen. Wandel naar het westen langs de plaatselijke camping (kijk wel uit voor ratten!). Hier liggen enkele opvallende stellingen. Er is door Amerikaanse marine geschoten op de stellingen van Grandcamp, maar op 6 juni werden er geen landingen uitgevoerd in dit gebied.